De schilder als persoon

In 1994 heb ik Roger de Carpentier (1949) leren kennen op een cursus. Als mens bleek hij een innemende persoonlijkheid die begaan is met zijn medemens. Dit laat hij dan merken door primair een vragend mens te zijn, altijd op zoek naar antwoorden voor zichzelf, die tevens ook op zijn medemens van invloed zijn om in zichzelf te zoeken naar antwoorden. Denken, lezen, spreken en doen, ook beeldend doen. 

De vorming van Roger, als mens en beelddenker levend met kunst, kent duidelijk een verleden. Niet alleen persoonlijk of door omgevingsfactoren, maar in het bekende boek van Henri Nouwen werd verwoord hoe levensvragen en motieven door Rembrandt zijn vertaald in beeldende kunst.

Henri Nouwen gaat diep op de betekenis van de personen bij het verhaal van het oorspronkelijke schilderij in; (de schrijver Nouwen gaf als pastoraal-psycholoog woorden aan zijn eigen intuitieve zoeken en confronteert zijn eigen persoonlijke geestelijke dilemma's direct met het werk van Rembrandt. Ik lees: "Rembrandt vertolkt het 'innerlijk drama van de ziel'; en daarin zegt hij iets van zijn eigen innerlijke strijd, en daarin kan ik mij op mijn beurt weer herkennen").

Dat geldt ook heel sterk voor Roger zelf, en met hem vele anderen; hij heeft al jaren de passie om kernvragen en basic-values te verbeelden.
Jarenlang was hij bezig met multi-media installaties; zijn kijk op de wereld en de mensen om hem heen. Zijn verbeeldingsrijke-artistieke visie gebaseerd op verleden en heden, en zijn vragen en motieven van zijn eigen geloof, werden vertaald in communikatieve beeldtaal. 
Deze lijn zette hij nu voort in een schilderijenproject: zijn kunst betekent altijd een verbeelding van verhaal, drukt een boodschap uit, omdat het ergens over gaat!

'Verliessituaties' die hij in het verleden heeft geleden, en de gevoelens van eenzaamheid en verlangen om te willen 'verbinden', herkent hij in het geschilderde dilemma bij Rembrandt. Verlies en rouw kunnen herkenning oproepen bij veel mensen, maar tevens ook de emoties, die horen bij geborgenheid en thuiskomen: blijdschap, verdriet, angst en vrede. 

Roger werd al schilderend specifiek aangesproken door het 'rood bij Rembrandt';  zijn motivatie om persoonlijk beeldend bezig te gaan met kleur en verf begon sterker te worden na een CVA  in 1998. daarna volgden er nog vier CVA's.

De gevolgen gaven duidelijke beperkingen aan in het dagelijks leven, vooral in sociaal-emotioneel opzicht, en tevens bij de algemene belastbaarheid, het concentratievermogen, de motoriek en het evenwicht.

Ondanks de medische beperkingen van nu laat Roger zich niet weerhouden en vindt zijn kracht en humor in Gods Liefde, en daarin heel concreet door gezelligheid en plezier met zijn vrienden. 
Op de doeken wordt God als vader, en de zonen onderling communicerend op allerlei manieren in beeld gebracht. Voor Roger is kunst de mooiste, meest uitdagende vorm van visuele communicatie. 

Roger is voor mij -en Martin en onze kinderen- een liefdevolle, inspirerende man die zelf van veraf met zijn armen openstaat om te verwelkomen en waarin gemis, verlangen en liefde te voelen is. We zijn onder de indruk en erg trots met wat we mogen zien, en wat zeer levendig en warm tot uitdrukking komt in de schilderijen.

In de bewoording van onze zoon Justin, 19 jaar:
"In het eerste deel van de schilderijen die bij het gemeentehuis hing was ik zeer onder de indruk. Ik vond het mooi vanwege het verhaal wat erachter zit van de verloren zoon waar vergeving duidelijk aanwezig is". De hele collectie bestaat uit warme kleuren en ik zie de liefde tussen vader en zoon. De vormen vindt ik mooi en ik zie mooie schaduweffecten. 

En Martin: "Wat mij raakt zijn de emoties die ik niet in woorden kan vertalen, maar wel voel als ik kijk naar de schilderijen. Ik zal het proberen "ik zie een zorg die de persoon heeft voor de ander. Ik ga uit van vader en zoon. Het is het verlangen om je kinderen altijd te willen beschermen tegen alle pijn en je wilt ze het liefst dicht bij je houden, terwijl loslaten zo normaal is voor ontwikkelen. Ik vind dat het warmte uitstraalt".

PERSOONLIJK is de verbeelde aanraking, zowel emotioneel als fysiek, tastbaar. Bij mij kwam heel duidelijk het verlies bij het overlijden van mijn eigen vader naar boven. Het gemis van zijn omhelzing en communicatie zijn herinneringen. Dit is wat ik mijn eigen kinderen mee wil geven: prachtige herinneringen en heerlijke momenten!

WILLEKE WERKMAN